Evet, yine dikkatimi toplayamadığım, tüm zamanımı telefonda oyun oynayarak geçirdiğim bir zamandayım ve bu anlarda bana en iyi gelen kitap Çalınan Dikkat.

Kitabı her okuduğumda bir aydınlanma geliyor, kendimi toparlıyorum. Benim için en çok zamanımı ve dikkatimi alan nesne telefondan uzaklaşıyorum. Gün içinde neredeyse her boş anımda elime telefonu alıp oyun oynadığımı fark ettim. Kendimi “En azından sosyal medyada başkalarının hayatlarına bakmıyorum,” diye avutuyorum ama oyun oynarken de zaman aynı hızla akıp gidiyor. Oynamaktan keyif aldığımı inkâr edemem; hatta çoğu zaman nasıl geçtiğini bile anlamıyorum. Ama sonrasında “Onun yerine başka bir şey yapsaydım daha iyi olurdu,” diye kendime kızıyorum. En çok da “Kitap okusaydın ya Elvan,” sitemini duyuyorum içimden.

Peki gerçekten odaklanamıyor muyum, yoksa odaklanmak mı istemiyorum?

Biraz düşünecek olursam cevap belli: Eğer odaklanamasaydım, oyunla saatler geçiriyor olamazdım. Örgü örerken model bitiremez, illüstrasyonlarımı yapamazdım. Demek ki sorun odaklanmak değil; şu aralar neye odaklanmak istediğim.

Belki de ihtiyacım olan şey sadece biraz mola vermek. Kafamı dağıtmak. Kendimi yargılamadan bir şeylerle oyalanmak. Ama sosyal medyada hep bir şey başarmış, üretmiş, ortaya güzel işler koymuş insanlar görüyorum. “Bugün oyun oynadım ve çok iyi geldi,” diyen bir paylaşım görmek neredeyse imkânsız. Belki algoritma böyle, belki kimse gerçekten paylaşmıyor. Ama bu durum, oyun oynadığım için bir suçluluk duygusu yaratıyor ister istemez.

Yazıya “zamanı öldürüyorum” diyerek başladım ama fark ettim ki derdim zamanla değil. Bu yazı sanki sevdiğim şeyi yaptığım için bir onay arayışı…

“Neden takdir edilmek istiyoruz?” sorusunu sorarken buluyorum kendimi. Belki sadece ben değilim; belki çoğumuz böyleyiz.

Bütün bunların sonunda anlıyorum ki şu an yeniden Çalınan Dikkat okumam gereken zaman değil. Bu kez ihtiyacım olan, biraz durmak, kendimi dinlemek ve en önemlisi kendimi suçlamayı bırakmak.